تاریخچه معاملات آتی - Futures - قسمت سوم قرارداد های آتی

قرارداد های آتی

قراردادهای آتی

 

 

ترجمه ی فرهاد مقدم سلیمی

در سا ل ۱۸۴۸ میلادی ، همانطور که تجارت غله گسترش می یافت ۸۲ تاجر، بالای یک فروشگاه آرد فروشی در شیکاگو گرد هم آمدند تا هیأ ت بازرگانی شیکاگو[۱] (CBOT) را تشکیل دهند. هدف ایشان ارتقا تجارت شهر و فراهم آوردن یک بازار متمرکز بود تا خریداران و فروشندگان بتوانند جهت مبادله ی کالا یکدیگر را ملاقات کنند.

در خلال سا لهای اولیه ی بورس[۲] ، قرارداد های تحویل در آینده نفوذ کامل داشتند. اما این قرارداد ها نیز اشکالات خودشان را داشتند. آنها بر طبق کیفیت و زمان تحویل، استاندارد نشده بودند و بازرگانان و تجار اغلب به تعهدات خود عمل نمی کردند. برای مثا ل فرهنگ عامه ی بازار، داستان کشاورزی را برایمان تعریف می کند که روزی با یک بار واگن غلات وارد شیکاگو شد . خریدار به او گفته بود که قصد ندارد معامله را انجام دهد. کشاورز عصبانی اسلحه اش را بیرون کشید و به طرف خریدار حقه باز نشانه رفت و گفت: ” قصد دارم یکی از این دو را خالی کنم ، یا واگن یا اسلحه. انتخاب با توست!”

برای کمک به اجتناب از چنین گرفتاریهایی و به منظور سرو سامان بخشیدن به تجارت ِ رسیدهای انبار غله و قراردادهای تحویل در آینده ، که به سرعت در حا ل رشد بودند، هیأ ت بازرگانی شیکاگو در سا ل ۱۸۶۵ میلادی قدمهایی را برای رسمی ساختن تجارت غله برداشت. نتیجه، توافقهایی بود که قراردادهای آتی [۳] نامیده شدند .

قراردادهای آتی ، بر خلاف قراردادهای تحویل در آینده از نظر کیفیت ، کمیت و زمان و مکان تحویل کالا استاندارد شده بودند. در کنار قرارداد های استاندارد شده، یک سیستم جانبی نیز به وجود آمد تا مشکلات آن دسته از خریداران و فروشندگان را که به هر دلیل از انجام قرارداد هایشان باز می ماندند بر طرف نماید. این سیستم، که همزمان با معاملات سلف بنیان نهاده شد تجار را ملزم می کرد تا وجهی را به عنوان سپرده به بورس بسپارند یا یک نماینده ی بورس اجرای قرارداد آنها را تضمین نماید.

با برداشتن این قدمهای تاریخی ، بیشتر اصول اساسی تجارت سلف ، آن طور که ما امروزه آنها را می شناسیم در جای حقیقی خود قرار گرفتند. هنوز ، هیچ کس نمی توانست حدس بزند که این صنعت نوپا چگونه تغییر کرده توسعه خواهد یافت.

سا لهای بعد از مدون شدن تجارتِ غله توسط هیأ ت بازرگانی شیکاگو ، سا لها یی بحرانی برای آینده ی معاملات آتی و تعیین بازده آن بود. استاندارد های کیفیت و کمیت با سیستم توزین دقیقتری که برای پیمانه های غله بکار رفت توسعه یافت. مراحل بازرسی جهت ارتقاء این استانداردها کمک شایان توجهی کردند. شیوه های تجارت بیشتری تدوین گشت ، قراردادها بیشتر و بیشتر تصفیه شدند و قوانین رفتار و نقل و انتقال با نکی و مراحل تصفیه حساب پی ریزی گشتند. برای مثال «ماههای تحویل» یک مشخصه ی استاندارد برای قرارداد های آتی شدند. تجار غله بر اساس شرایط محصول در هنگام درو و مسائل مربوط به حمل و نقل، ماهها را انتخاب می کردند. ماه مارس انتخابی منطقی محسوب می شد ، زیرا در پایان زمستان حمل و نقل دوباره میسر می گشت. ماه می ، ماه شناخته شده ای برای تحویل گردید که در طی آن کشاورزان می توانستند انبار خود را از محصولات قدیمی (که در تابستان گذشته درو شده بودند ) پاک کنند. ماه دسامبر ، آخرین ماهی که کشاورزان می توانستند قبل ازاینکه زمستان راهها را ببندد ذرت خود را به بازار برسانند ، به عنوان ماه دادو ستد محصول تازه (درو شده در پاییز) انتخاب شد.

تجارت با ورود بورس بازان به صحنه کارآمد تر شد. وکلا ، پزشکان و بقیه ی افرادی که تجارتِ غلات پیشه ی اصلی شان نبود به امید کسب سود، شروع به معامله کردن روی قیمت ها و خرید و فروش قرارداد های آتی نمودند. بورس بازان با خرید و فروش غلات، بازار را نقدینه تر ساختند و به حداقل رساندن نوسانات قیمت[۴] کمک رساندند .

رشد تجارت معاملات آتی در اواخر قرن نوزدهم و اوائل قرن بیستم با تشکیل بورسهای جدید و تجارت کالاهای بیشتر( از جمله پنبه ، کره ، تخم مرغ و کاکائو) افزایش یافت. همانطور که ایالات متحده ا قتصاد ارضی[۵] (اقتصاد مبتنی بر زمین) را پشت سر می گذاشت ، تعداد و تنوع قراردادهای آتی رشد کرد. تجارت علاوه بر معاملات سنتی- زراعتی، در فلزات گرانبها ، محصولات مصنوع و فرآوری شده و نیز کالاهای ذخیره نشدنی توسعه یافت. اما چشمگیرترین رشد و موفق ترین قراردادها در معاملات اتی – معاملات آتی مالی[۶] – هنوز پای به عرصه ی وجود ننهاده بود.

[۱] Chicago Board of Trade

[۲] exchange

[۳] Futures contract: عبارت است از قراردادی قانونی که در تالار تجا رت بورس معاملات آتی صورت می پذیرد و در طی آن خرید یا فروش یک کالا یا سند مالی در زمانی در آینده انجام می شود. قراردادهای آتی بر طبق کیفیت ، کمیت، و زمان و مکان تحویل هر کالا کاملاً استاندارد شده و مشخص می باشند. در این وسط ، تنها متغیر، قیمت است که در تالار معاملات بورس کشف می گردد.

[۴] price fluctuations

[۵] agrarian economy

[۶] financial futures

تاریخچه معاملات آتی - Futures - قسمت سوم قرارداد های آتی

مروری بر قرارداد های آتی - فیوچرز - قسمت چهارم

قرارداد های آتی

قرارداد های آتی

مروری بر معاملات آتی – ۴

ترجمه ی فرهاد مقدم سلیمی

قراردادهای معاملات آتی[۱]

بر خلاف توافقنامه های تحویل در آینده ، قراردادهای آتی ابزار تجاری استاندارد شده ای در بورسهای سازماندهی شده ی معاملات آتی هستند.

تشکیل شالوده ی کالا یا سند، کمیت و کیفیت ، شکل اعلام مظنه ی قیمت و شیوه ی تحویل و تسویه ی نهایی ، همه و همه تثبیت شده اند. تنها متغیر، قیمت است که در فرآیند حراج مانندی در تالار تجارتِ یک بورس فیزیکی یا مجازی (در صورت تجارت الکترونیکی) کشف میگردد. همانطور که «تاد پتزل»[۲] در کتابش بنام «معاملات آتی و اختیار ِ مالی[۳]» خاطر نشان می سازد :” قراردادهای آتی موفق، عناصر کافی استاندارد را برای مطمئن ساختن خریدار و فروشنده جهت داشتن درکی روشن از عملکرد مورد انتظار معامله دارا می باشند.”

از قضای روزگار ، این استاندارد کردن حقیقتاً باعث قابلیت انعطاف فوق العاده ای شده است. از آنجا که قراردادهای آتی استاندارد شده اند ، خریداران و فروشندگان می توانند یک قرارداد را با قرارداد دیگر مبادله کنند و در واقع تعهدشان را با تحویل دادن یا گرفتن کالا یا سندی که زیر بنای قرارداد آتی را تشکیل می دهد جبران کنند.

جبران[۴] در بازار معاملات آتی بمعنی گرفتن موقعیت[۵] یک معامله ی آتی ، مقابل و مساوی با قرارداد معامله ی آتی اولیه ی فرد است.

به عنوان مثا ل فرض کنید که سرمایه گذاری دو قرارداد آتی مربوط به اوراق قرضه ی ماه ِ مارس ِ خزانه داری آمریکا را خریده است. برای جبران این موقعیت، سرمایه گذار باید دو قرارداد آتی را قبل از رسیدن زمان تحویل بفروشد . از طرف دیگر، اگر سرمایه گذار ابتدا دو قرارداد آتی را بفروشد ، برای جبران این موقعیت باید دو قرارداد آتی مربوط به ماه مارس خزانه داری آمریکا را قبل از زمان تحویل بخرد.

استاندارد کردن مفاد قرارداد و توانایی جبران قراردادها به سرعت باعث افزایش استفاده از معاملات آتی توسط تأمین جویانی چون بنگاههای تجاری و قمارگرها (سفته بازان) شد.

بنگاههای تجاری دریافتند که می توانند با استفاده از معاملات آتی، بدون احتیاج به تحویل دادن یا گرفتن کالای نقدی یی که قرارداد آتی بر پایه ی آن استوار بود ، خود را در مقابل بی ثباتی قیمت تأمین نمایند.

قمار گرها در یافتند که استاندارد کردن به جاذبه ی تجارت افزوده است؛ زیرا، حالا می توانستند قراردادهای آتی را با سود خوبی – مشروط بر اینکه بتوانند جابجایی قیمت را بدرستی پیش بینی کنند– بخرند و بعداً بفروشند یا حالا بفروشند و بعداً بخرند.

در واقع، حذف دیگر متغیر ها که معلول استاندارد شدن بود و تنها متمرکز شدن روی قیمت، موجب فواید اضافه ای نیز شد. تجارت در یک حراج عمومی ِ رقابتی اتفاق می افتد؛ جایی که ، قیمتهای خریدو فروش برای تمام شرکت کنندگان قابل دسترسی است. این کار کشف قیمت را آسان کرده نگرانی کاربر درمورد ردیف کردن اعتبار و قیمت را، که از مشخصه های بازارهای خصوصی تر است ، از بین می برد. به همین دلیل ، استاندارد کردن قراردادهای آتی، قیمتهای معاملات آتی را فوق العاده با صرفه می سازد.

دولت هم بزودی ارزش اجتماعی و اقتصادی معاملات آتی را دریافته برای حمایت از آن قانونی وضع کرد. قسمت سوم از قانون مبادله ی کالا مصوب سا ل ۱۹۳۶ مشخص می سازد که هر قرارداد آتی باید به تحقق دو هدف کمک نماید: کشف قیمت[۶] و تأ مین جویی[۷] .

دادو ستد در کالاهایی که مستلزم فروش و به تبع آن تحویل در آیند ه می باشند، همانند آنچه که در هیأ ت های بازرگانی «معاملات آتی» نامیده می شود، از سوی ملت با اقبال عمومی مواجه گردیده اند. این دادو ستد های آتی در حجم معتنابهی توسط عموم مردم و اشخاص حقیقی، که در پیشه ی خرید وفروش کالاها و محصولات ومحصولات جانبی ِ وابسته ی تجارت بین ِایالتی هستند، انجام می شوند. قیمت های تعیین شده در این دادو ستد ها عموماً تعیین مظنه شده بعنوان پایه ای برای تعیین قیمت به تولید کننده ومصرف کننده ی کالاها ومحصولات و محصولات جانبی وابسته و همچنین برای تسهیل نمودن حرکتهای وابسته در تجارت بین ایالتی، در سرتا سر ایالات متحده و کشورهای خارجی توزیع و اعلام می گردند. چنین دادو ستدهایی توسط مباشران حمل کالا ،حق العمل کاران، آسیابانان و بقیه ی اشخاصی که با کالاها و محصولات و محصولات جانبی وابسته در تجارت بین ایالتی سرو کار دا رند، به عنوان ابزاری برای تأ مین خودشان در مقابل ضرر های احتمالی ِ مربوط به نوسانات قیمت مورد استفاده قرار می گیرد. 

استفاده از بازار های معاملات آتی بعنوان مقیاسی جهت ” تعیین قیمت برای تولید کننده و مصرف کننده ی کالاها” و “بعنوان ابزاری برای تأ مین … در مقابل ضرر های احتمالی نوسانات قیمت” در ادامه مورد بررسی قرار می گیرد.

۱ از این پس جهت اختصار « قراردادهای معاملات آتی » را « قراردادهای آتی» و « قراردادهای معاملات اختیار» را « قراردادهای اختیار» می نامیم.

[۲] Tod Petzel

[۳] Financial Futures And Options

[۴] offset : عبارت است از گرفتن موقعیت معامله ی آتی یا اختیار ِ ثانویه بجای موقعیت اولیه.

[۵] position : که به « وضعیت» نیز ترجمه شده عبارت است از « تعهد» بازار. از اصطلاحات بازار معاملات آتی است که خریدار قرارداد آتی « موقعیت بلند» و برعکس ، فروشنده ی قرارداد سلف « موقعیت کوتاه» دارد.

[۶] price discovery

[۷] hedging

مروری بر قرارداد های آتی - فیوچرز - قسمت چهارم